Hasmik's space

Մոտ բեր անձրևանոցդ , մոտեցրու և ես կօգնեմ քեզ : Ես միշտ օգնել եմ քեզ : Ու հենց այսօր պահանջում եմ փոխհատուցում : Մի չոր << բարև >> , ոչ ավելին : Բայց վստահ եմ ` չես կատարի դու խնդրանքս , չես ողջունի և կմնամ այս անիմաստ ու լուսավոր մթության մեջ դարձյալ մենակ և առանց քեզ : Տխուր հուշեր , որ թափառում են սիրո քարանձավներում :

Պրիմիտիվ , միապաղաղ երջանկություն : Ահա , սա է ցանկությունս : Թույլ տուր ձոնեմ իմ տողերը մեր վաղեմի երազներին դեպի այսօր : Իսկ այսօր ես փոշմանեցի , որ դեռ երեկ երազել եմ : Մի վախենա , ես քեզ հետ եմ : Հանգիստ փակիր բոլոր դռները իմ առաջ : Մենություն եմ այսօր տենչում , փակված դռներ , անվերջ անձրև :

Թող չդողան քո շուրթերը և չկանչեն ինձ << սիրելիս >> : Թող քո շուրթերը մոռանան այն ամենը , ինչը եղել է երբևէ : Թող շուրթերդ ջերմ չհիշեն ոչ մի համբույր :

Աշունը թախծում է իմ աչքերի մեջ,
Ու ստվեր հագած՝իմ մեջ նկարում է թախիծ :
Ինձ քեզանից, կարոտներից
Մնացել է մի ծաղկաթերթ՝ Թաքուն մի իղձ,
Անձրևը ինձ, աշունը ինձ ու
Տխրությունները ծով :
Ախ սիրելիս,
Ոչինչ փոխել ես չեմ կարող երզանքի մի թերթիկով:

Մի էլ փորձիր : Շատ եմ խնդրում : Հանգցրու քո մոմերն արհեստական : Ես ուզում եմ դարձյալ հիշել մոռացումը քո ստվերի : Հա , նա այնքան լավ ընկեր է : Պատկերացրու , անհուն մի ծով , իսկ ես նստած ինչ – որ ափի ` քո վերադարձն եմ երազում : Հանուն ինչի? պիտի տանջվի քո պատկերը իմ գորշ ներսում : Չէ , թույլ չեմ տա : Խոստացել եմ հավերժությանն ու կարոտին , որ պատկերը քո էլ երբեք չի տառապի : Միշտ կժպտա երջանկացնող իր հին ձևով : Ես սիրում եմ քո պատկերը: Իսկ ծաղկաթերթը , որ մնաց երազներում անիրական , հիշում է քեզ , հաստատ գիտեմ : Քեզ հիշում ենք միայն ես ու երազանքի քո թերթիկը

Այսպես խենթորեն սիրում են մեկին ,
Այսպես սիրում են միայն մեկ անգամ
Թույլ տուր հավատալ այս հորինվածքին,
Նրան դառնալ գերի, հեզ լինել նրան:
Ու թեկուզ խաբվել ,
Հատակին թափվել բեկորի նման :
Այսպես սիրում են միայն մեկ անգամ :

Այդ մեկ անգամով ապացուցեցիր , որ դու բարի ես , հենց այնպես , ինչպես դու իմ պատմածների ենթատեքստերում :

Եթե ուզում ես , ինձնից մի հարցրու , հավատա հորինածիդ , խաբվիր , գիտե?ս ` ինչ հաճելի է , երբ անուրջներդ խաբում են քեզ : Որքան էլ խաբվես , սիրելիս , թույլ չեմ տա , որ բեկոր դառնաս : Ես կթափվեմ թաց հատակին քո փոխարեն :

Դու խինդ ես ուզում , իսկ ես մոխրացած մի հիշողություն : Դե , նույն բաներն են : Իմ այս մոխիրը հենց նույնն խինդն է քո , մի քիչ ծերացած : Խինդդ մոխրացող , երբ ինձ այցի գա , նրան ցույց կտամ մեր երջանկության լուսանկարը : Այն երջանկության , որ դարձավ վերհուշ :

Ես հիշում եմ քեզ , ես սիրում եմ քեզ , դեռ գրկում եմ քեզ իմ չքնաղ հուշի վարսերի ներքո : Միասին ենք մենք , հավերժ միասին :

Հեռանում եմ ես՝

Սրտիս մեջ առած ամպը թախօծի :

Բայց որոտում է սիրտս կրծքիս մեջ,

Սիրտս աղերսում է ՝«մնա ,էլ սիրի»

Սակայն ամենուր աշուն է դեղին

Եվ հեռանում եմ ես ճիշտ ժամանակին,

Որ ինձնից քո մեջ մնա շեկ ամառ,

Արեվ եվ խավար

Թրթիռ ցնորքի ,

Հույզի թիթեռներ,

Որ ինձ հիշելը քեզ բերի թեվեր :

Թեեվ

Հեռացման մեջ ուրախության փշրանքներ փնտրիր :

Այսաօվա պես պարզ հիշում եմ այն օրը, երբ առաջին անգամ տեսա քեզ: Ասում են կյանքում ոչինչ պատահական չի լինում. չգիտեմ աստղերն են դա որոշում, թե ինչ-որ մի տեղ այդպես է գրված, ոչինչ պատահական չէր: Ու այս պատահական կյանքի խաչմերուկում, շատ պատահական հանդիպեցի քեզ: Գիտեմ դժվար է, բարդ է, բայց էլ ինչ սեր առանց դժվարությունների… Սեր, սա էլ պատահական չէր: Ու հիմա նոր եմ հասկանում` ինչ ասել է իսկական սեր, սիրել, ցավել… Չգիտեմ թե ով մի ժամանակ ասել է, թե արգելված սերը քնղցր է ամենից, հավատա, որ, երբ զգում ես այս խոսքերը սիրով վարակված հոգուդ վրա, ակամա ասում ես, որ իմ սերը դառն է, դառն է աշ-խարհից: Ասում եմ ու սկսում երազել քեզ, եդեմային բույրդ, սիրող աչքերդ, ներող հայացքդ. հոգիս վայելքից մարում է, քեզ այսպես ունենալուց ու չունենալուց խեն-թանում եմ, արցունքներս գլորվում են դեպի հոգուս խորքերը, լալիս եմ ու ժպտում, ժպտու ու սկսում փնտրել քեզ, սիրել քեզ, սիրել, սիրել քեզ…

Քո աչքերի ծովերում կապույտ՝

Նավաբեկություն է

Օ, ինչ խենթություն է՝

Սեր այս ավազե ապարանք,

Գունախաղ, խաբկանք,

Բայց ես քեզ սիրում եմ.

Ախ, ինչ է սա

Ճակատագրի քամահրանք,

Այս ինչ անմիտ սահմանում է

Միթե սերը ունի հասակ՝

Եվ քեզ սիրում եմ, և ամաչում եմ

Այո, դե իհարկե, մարդիկ իրենց կյանքը ապրում են սահմանումների մեջ, փակագծերի ներսում…Սակայն քեզ սահմանումով սիրել անհնար է, սահմանումները ժխտվել են դեռ վերևում, միայն թե այդ սահմանումների մեջ ոչինչ անհնար չկա, կամ ես, կաս դու ու կա մեր սերը, աշխարհում ոչինչ անհնար չկա: Աշունս հուշում է` պտուղներս քաղցրացել են: Միայն թե հավաքելուց վախենում ես ու փախչում: Իմ ամբողջ էությնը ամեն վայրկյան փնտրում է քեզ, կյանքս բույրիցդ սնունդ է տենչում , իսկ դու քո ան-ցած գարուններն ես փնտրում:

Արի սկսենք նորից.կամ ես, կաս դու ու հաստատ գիտեմ, որ կա սերդ, սակայն նորից գարնան որոնումների մեջ ես: Ու այսքանով մեկ ես ապրում եմ քո աշնանը, քեզ հետ, քո կյանքում: Գարունս դառել է աշուն, կյանքս տվել եմ